A jeśli nie jesteś do tego przyzwyczajony, perspektywa jazdy po drogach pokrytych śniegiem i lodem może być dość zniechęcająca. Ale nie musi tak być i przygotowaliśmy tę listę z pomocnymi wskazówkami dla każdego, kto wybiera się na oblodzone drogi. Stalowa, cienka, ostra płoza przeznaczona do jazdy po lodzie; Ozdobna uprząż końska przeznaczona do jazdy wierzchem, Ozdobna uprząż końska przeznaczona do jazdy wierzchem, Koński to ozdobna uprząż przeznaczona do jazdy wierzchem ; Ozdobna uprząż końska przeznaczona do jazdy wierzchem ; Ozdobna uprząż przeznaczona do jazdy wierzchem Czyli jadąc z górki, będziesz się tak czy inaczej rozpędzał i musisz hamować hamulcem. Więc tak naprawdę, można jechać na D i też hamować. 1 służy raczej do wyjazdu z piachu, śniegu. Jak mieszkasz w górach, lub często jeździsz po drogach, gdzie są strome zjazdy, to szukać musiałbyś skrzyni z oznaczeniem W lub śnieżynką. Mitas Walrus V41 20x1.75x2 (47-406) Opona do rowerów trekingowych oraz miejskich rozmiar 20. Przeznaczona do jazdy miejskiej i terenowej i trekkingowej, doskonale sprawdzi się w rowerach trekingowy i miejskich. Nadaje się też do małych rowerków. - 15 % 37.33 zł 31.59 zł. Najniższa cena z 30 dni przed obniżką: 31.59 zł. Ci z Was, którzy marzą o tym, aby zjechać ze stoku dosiadając roweru, powinni bliżej poznać ski-bike. Ski-bike, zwany również skibobem, to pojazd wyjątkowy – stanowi jedyne w swoim rodzaju połączenie roweru z nartami. Jeżeli jednak myślisz, że wystarczy zamienić koła na płozy i skibob gotowy to masz tylko częściową rację. Podczas pokonywania wzniesień powinniśmy zredukować bieg. Podjeżdżając pod górkę utrzymujemy obroty silnika nie mniejsze niż 2500obr/min w przypadku silnika benzynowego oraz nie mniej niż 2000obr/min w przypadku diesla. W przeciwnym wypadku podczas podjazdu może zabraknąć nam mocy, silnik zgaśnie, a my stworzymy nie lada ciągnięte po śniegu - krzyżówka. Lista słów najlepiej pasujących do określenia "ciągnięte po śniegu": SANIE SANKI ŚLADY NARTY RAKIETY WIROWANIE RAKI HASŁO SZUSOWANIE BOJERY KARPLE ZAMIECIE ANDY KARPATY DŁUGI KONIE TADEUSZ TRENY KLEPANIE ALPY. Słowo. zostawia je idący po śniegu ★★★ BAŁWAN: jegomość ze śniegu ★ PIGUŁA: kula śniegu (pot.) ★★★ PŁATEK: gwiazdka śniegu ★★★ RATRAK: maszyna do ubijania śniegu na stoku ★★★ SZUFLA: do odgarniania śniegu ★★ DRUMLIN: wydłużony pagórek pochodzenia lodowcowego ★★★★★ psergio: WZGÓRZE: pagórek CYBEX NARTY / PŁOZY DO WÓZKA PRIAM DO JAZDY PO ŚNIEGU w kategorii Pozostałe / Akcesoria do wózków / WÓZKI I AKCESORIA produkty i akcesoria najwyższej jakości zawsze w ForKids! Strona korzysta z plików cookies w celu realizacji usług i zgodnie z Polityką Plików Cookies . W przypadku rodzinnej wycieczki w góry doskonale sprawdzą się dostępne w naszej ofercie samochody z klasy C lub D. To niezwykle wygodne i przestronne auta z dużą ilością miejsca zarówno dla kierowcy oraz pasażerów, jak i przewożonych przez nich bagaży, w tym sprzętu narciarskiego. Oferowane pojazdy, takie jak Skoda Superb, Hyundai JFjpBa. Rozwiązaniem tej krzyżówki jest 5 długie litery i zaczyna się od litery S Poniżej znajdziesz poprawną odpowiedź na krzyżówkę pojazd Królowej Śniegu,, jeśli potrzebujesz dodatkowej pomocy w zakończeniu krzyżówki, kontynuuj nawigację i wypróbuj naszą funkcję wyszukiwania. Poniedziałek, 4 Listopada 2019 SANIE Wyszukaj krzyżówkę znasz odpowiedź? podobne krzyżówki Sanie Wśród pojazdów Pojazd św. mikołaja, Pojazd królowej śniegu, Pojazd św mikołaja, Sanie Zimowy pojazd na płozach Sanie Suną w kuligu inne krzyżówka Pojazd królowej śniegu, Bohaterka "królowej śniegu", Bohaterka "królowej śniegu", Bohaterka "królowej śniegu", Kłębi się wokół królowej Szlachcianka ze świty królowej Kazimierz - aktor; "ojciec królowej" ... królowej, witeź Mąż królowej medb Z ellander, pierwszy mąż królowej bienvenu Przydomek królowej bienvenu la louve Przydomek królowej calanthe Mąż królowej calanthe Wojciech, reżyser filmu "ojciec królowej" Dorosły paź królowej A16 słomiany "płaszcz" kwiatowej królowej D16 dorosły paź królowej Adept królowej nauk, Państwo z wyspami królowej elżbiety, Piotr stronnik królowej bony trendująca krzyżówki Ł7 mama hery i zeusa O7 cudzoziemcy odwrotnie G1 kolosy wśród żurawi 3j za trafianie do kosza nie dostaje grosza Lekkoatleta biegający na najdłuższym dystansie 16a talia ze skokiem wśród ustępów A16 łódź śpiewającego wioślarza 12m tworzą leśne dywany Tłuszcz dodawany do potraw Buty góralskie szyte z jednego kawałka skóry 16l pod materacem E3 państwo z murowaną granicą K1 łzawe biadolenie Sposób postępowania zapobiegający zakażeniu Mityczna małżonka orfeusza Niska temperatura, śnieg, sól, wilgoć oraz jazda w trudnych warunkach drogowych – to wszystko wpłynąć mogło na stan naszego samochodu. Po zimie wypada odświeżyć auto i przygotować je do wiosennych podroży. Właściwie przygotowany do letniego sezonu sprawi, że ominą nas nieprzyjemne niespodzianki. Zwiększymy też bezpieczeństwo na drodze, a także zadbamy o poszczególne elementy samochodu, zdecydowanie przedłużając ich żywotność. Dokładne mycie auta Skrupulatne umycie samochodu to wstęp do naszych wiosennych prac. Najpierw należy dokładnie zmyć brud z karoserii, a po oczyszczeniu blach, odpowiednio je zakonserwować, by zapobiec korozji. To dobry moment także na to, by nawoskować karoserię i zadbać o ewentualne odsłonięte ubytki w lakierze. Choć zima nas w tym roku oszczędziła, nieraz przejeżdżaliśmy po drogach posypanych przez drogowców piaskiem lub solą. Po zimie mogą być one obecne w zakamarkach podwozia – to miejsce, któremu należy poświęcić szczególną uwagę podczas mycia samochodu po zimie. Do zabiegów kosmetycznych, które uprzyjemnią naszą jazdę należeć będzie posprzątanie wnętrza samochodu, umycie szyb, kokpitu oraz impregnacja tapicerki przy pomocy odpowiednich środków kosmetycznych. Nie powinniśmy zapominać o gumowych uszczelkach w drzwiach – posmarowanie ich wazeliną techniczną lub jednym z dostępnych środków zapobiegnie ich wykruszeniu po zimie. Przeczytaj też: Umyj samochód z SOLI i OSADU z nadejściem cieplejszych dni Oględziny hamulców Sól drogowa, brud, jak również niskie temperatury – wszystko to wpływa na poszczególne elementy układu hamowania. Wiosna to idealny moment, by zadbać o swoje bezpieczeństwo. W profesjonalnym serwisie należy sprawdzić działanie układu hamulcowego (w tym zmierzyć temperaturę wrzenia płynu hamulcowego) oraz systemu ESP/ABS. Mechanik może też sprawdzić stan amortyzatorów i układu zawieszenia – zimowe dziury wystawiły je na ryzyko poważnych uszkodzeń. Sprawdzenie płynów Płyny i oleje także mogły odczuć zimową pogodę. Jeśli nie stosujemy tych całorocznych, warto udać się do serwisu, by wymienić je na sezonowe, uzupełnić płyn w układzie chłodzenia, płyn hamulcowy, olej silnikowy oraz sprawdzić poziom oleju w układzie wspomagania. Gdy temperatura Również płyn do spryskiwaczy warto wymienić na letni – jest on nie tylko tańszy od zimowego, ale również lepiej sprawdza się przy wysokich temperaturach. Wymiana opon - Przy wyższych temperaturach zimowe opony szybciej się nagrzewają i tracą swoje właściwości. Użytkowanie takich opon w czasie wiosennej aury przyspiesza ich zużycie, obniża przyczepność, wydłuża drogę hamowania oraz zwiększa spalanie – mówi Szymon Krupa z - Powinniśmy pamiętać, że opony zimowe są droższe w zakupie niż letnie – szkoda je więc eksploatować. Wymianę opon na letnie najlepiej zaplanować, gdy średnia temperatura dobowa utrzymuje się na poziomie minimum 7 stopni Celsjusza - dodaje. Sprawdź: Dbaj o CIŚNIENIE OPON! Właściwy poziom ciśnienia w ogumieniu to podstawa Właściwe ciśnienie w kołach Upewnij się czy wszystkie koła – także zapasowe – są dobrze wyważone i napompowane. – Odpowiednie ciśnienie w oponie zmniejsza zużycie bieżnika oraz paliwa, jest to więc sprawa, o którą warto zadbać – wyjaśnia Szymon Krupa. - Zalecane wartości ciśnień znaleźć można w na słupku bocznym, po wewnętrznej stronie drzwi, na wlewie paliwa oraz instrukcji obsługi pojazdu. Diagnoza oświetlenia Samodzielnie możesz sprawdzić, czy sprawne są wszystkie żarówki. Zadbaj o lampy przednie: drogowe, mijania, postojowe, światła tylne, kierunkowskazy, światła stopu oraz oświetlenie tablicy rejestracyjnej. Podczas wymiany żarówek (samodzielnie lub w serwisie – wszystko zależy od dostępu do żarówki w konkretnym modelu auta) warto sprawdzić ustawienie świateł. Dobry stan wycieraczek Jeśli nieraz zdarzyło Ci się odśnieżać szyby przy pomocy wycieraczek, mogły one zostać uszkodzone, a co za tym idzie, nie będą one dokładnie zbierały wody. Pióra wycieraczek warto wymienić po zimowym sezonie, gdyż odpowiednia widoczność jest niezwykle ważna dla zachowania bezpieczeństwa na drodze. Zobacz też: OZNACZENIA OPON - jak czytać, jakie są indeksy, jak rozpoznać rozmiar opony Świeże powietrze w kabinie Jesienią i zimą filtr kabinowy był szczególnie narażony jest na działanie wilgoci. Łatwo mógł się stać miejscem rozwoju grzybów i pleśni. Jego wymiana o tej porze roku usprawni działanie układu wentylacyjnego. Warto też przyjrzeć się klimatyzacji - prawidłowo działająca zarówno chłodzi jak i oczyszcza powietrze, poprawiając komfort jazdy i dbając o zdrowie pasażerów. Konieczne może być jej odgrzybienie. Antycypacja: wyprzedzający ruch skrętny, obrotowy tułowia w stronę mającej nastąpić zmiany kierunku jazdy, ma pomóc nam ustawić się w kierunku, w którym chcemy jechać. Après ski: Aktywności i rozrywki dostępne w danym regionie „po nartach”, np. bary, dyskoteki, kuligi, zjazdy saneczkowe, imprezy, itp.. Babylift: wyciąg z nisko prowadzoną liną przeznaczony dla dzieci i początkujących. Carving: technika jazdy, na krawędziach nart. Umożliwia skręt kompensacyjny i zwiększenie prędkości. Carvingi mocno taliowane narty służące do jazdy karvingowej. Dociążenie: najmocniejsze dociśnięcie do podłoża przednich części nart. Dolna narta (lub górna): położenie nart, (również kolan, nóg, rąk, kijów) względem stoku podczas ześlizgu lub jazdy w skos stoku, jadąc w skos stoku, dolna narta to ta, która znajduje się niżej. Dziób: przednia część narty, wygięta w górę. Fazy skrętu, umowny podział skrętu na części: 1. faza przygotowania: przyjmuje się właściwą dla określonego skrętu: pozycję, ustawienie i obciążenie nart, 2. faza wywołania: wprowadza się narty w skręt, 3. faza sterowania: regulowanie promienia skrętu przez zmianę wysokości pozycji w zależności od potrzeby (odciążanie, dociążanie), krawędziowanie nart. Końcowa część fazy sterowanie jest jednocześnie fazą przygotowania następnego skrętu. FIS - Federation Internationale de Ski - Międzynarodowa Federacja Narciarska. Free Ski: promocyjne oferty najczęściej na rozpoczęcie i zakończenie sezonu z karnetem narciarskim w cenie pobytu, oferowane szczególnie we Włoszech. Funcarving: styl jazdy carvingowej bez kijów polega na wychyleniu ciała do wewnątrz skrętu o małym promieniu. Girlandy: jazda łączonymi skretami bez przekraczania linii spadku stoku. poruszamy się skretami ale w skos stoku bez przekraczania linii spadku, ćwiczenia do skretu z półpługu. Gogle: okulary narciarskie, służą do ochrony przed słońcem, wiatrem, zamiecią śnieżną. Halfpipe: specjalna rynna śnieżna, w której wykonywać można rozmaite ewolucje. Heliskiing: wywożenie narciarzy helikopterem na niedostępne szczyty i zjazd dzikimi trasami. Impuls skrętny: początek każdego skrętu, impuls skrętny to ruch, który decyduje o tym, w jaki sposób wprowadzimy narty w skręt. Rozróżniamy: zmianę krawędzi, rotację nóg, rotację ciała, obciążenie kątowo ustawionej narty, Jazda w skos stoku: fachowe określenie na „jedź na drugą stronę stoku“ Kompensacja: Równoważenie działania innym działaniem. W jeździe na nartach celem jest utrzymanie stałego nacisku nart na śnieg. Karuzela narciarska: połączenie kilku regionów narciarskich za pomocą sieci wyciągów, najpopularniejszą karuzelą narciarską we Włoszech jest Sella Ronda. Kodeks FIS: opracowany przez Międzynarodową Federację Narciarską kodeks poprawnych zachowań na trasach zjazdowych Kompensacja: ruch amortyzujący, najczęściej o kompensacji mówimy, gdy wpadamy na teren usiany muldami. Kontrrotacja: obrotowy ruch tułowia przeciwny do kierunku obrotu nart a zatem nartami skręcamy w lewo, a tułowiem w prawo. Krystiania: to po prostu skręt. Kiedyś taka nazwa skrętu (każdego) obowiązywała. Pochodząca od dawnej nazwy Oslo (Christiania). Kontrola prędkości: użycie dowolnej techniki w celu zachowania takiej prędkości aby w każdym momencie jazdy mieć pełną kontrolę nad nartami – zmiana kierunku, zatrzymanie. Linia spadku stoku: to najprostsza droga ze szczytu do stóp wzniesienia, dla zaawansowanych, gdy stojąc na nartach jedziemy idealnie w dół, „na krechę“. Linie przerywane: na mapach narciarskich oznaczają trasy nie ratrakowane. Łuki płużne: zjazd z kontrolowaną prędkością w łagodnym terenie ze zmianami kierunku jazdy. Mulda: następujące po sobie śnieżne pagórki. Narta wykroczna: wysunięta do przodu. Narta zakroczna: cofnięta do tyłu. Nartostrada: stok specjalnie przygotowany do jazdy na nartach. Sposób oznaczania trudności nartostrad: czarny - trudny zjazd, czerwony – średnio trudny znajd, niebieski - łatwy zjazd, kolor zielony, trasy widokowo-rekreacyjne. Obniżanie: podwyższanie pozycji (skracanie wydłużanie sylwetki), powolny ruch uginania lub prostowania nóg w stawach skokowych, kolanowych i biodrowych, które zapewni nam większą stabilność, a jednocześnie obniży nasz środek ciężkości. Off-piste / free ride: zjazdy w głębokim śniegu, poza wyznaczonymi trasami narciarskimi. Odkrawędziowanie: Termin używany, by zaznaczyć zmianę jednej krawędzi na drugą, moment, gdy potrzebne jest odwiedzenie nart z bieżącej pozycji i ustawienie ich na przeciwległych krawędziach. A zatem, jeżeli jesteśmy w fazie sterowania skrętu w lewo, odkrawędziowanie to moment, w którym staniemy płasko na nartach, a następnie ustawimy narty na krawędziach do skrętu w prawo. Odciążenie: zmniejszenie nacisku wykorzystywane do zmiany krawędzi i do wprowadzenia nart w skręt. - odciążenie NW - jest wynikiem zahamowania wyprostnego ruchu nóg (im większe przyspieszenie ruchu wyprostnego i gwałtowniejsze jego zatrzymanie tym skuteczniejsze odciążenie, w skrajnej formie podskok. - odciążenie WN - jest wynikiem uginania nóg z obniżaniem środka ciężkości (im większe przyspieszenie ruchu uginania, tym skuteczniejsze jest odciążenie), odciążenie rozpoczyna się równocześnie z rozpoczęciem ruchu. - odbicie - występuje samoczynnie po dynamicznym przeciążeniu jako wynik sprężystości ugiętych nart i nóg (w końcowej części skrętu - czynne, przy przejeździe przez wypukłą formę terenową - bierne) - odciążenie częściowe - tyłów nart przez wychylenie, przodów nart przez odchylenie, jednej narty przez przeniesienie ciężaru ciała z narty na nartę. Ośla łączka: wydzielony teren, najczęściej dla najmłodszych stawiających pierwsze kroki na śniegu. Podwyższanie: podwyższanie pozycji jest przeciwieństwem obniżania, zatem chodzi o to, by wyprostować swoją sylwetkę oraz zwęzić ustawienie nart względem siebie tak, by podnieść środek ciężkości. Pięta: tylna część narty. Płaszczyzna czołowa: prostopadła do kierunku jazdy. Płaszczyzna strzałkowa: równoległa do kierunku jazdy. Pług: technika jazdy polegająca na ustawieniu nart w pozycji "V" i kontrolowaniu prędkości poprzez zbliżanie i rozszerzaniu od siebie pięt nart. Pozycje narciarskie: opisują, jak jesteśmy, bądź powinniśmy, być ustawieni względem nart. 1/ Pozycje wynikające z wysokości położenia środka ciężkości: Pozycje: podwyższona, pośrednia, obniżona. - podwyższona – fachowa nazwa na „wyprostuj nogi w kolanach i złącz stopy“; - pośrednia – pozycja z delikatnie ugiętymi nogami w kolanach, stopy stoją w odległości na szerokość bioder; - obniżona – fachowa nazwa na „stań szeroko i mocno ugnij w nogi kolanach“, to właśnie w obniżonej pozycji znajdują się narciarze jeżdżący w „pozycji zjazdowej“, zwanej też na „jajo“. 2/ Pozycje wynikające z miejsca znajdowania się środka ciężkości: - wychylona – jest wówczas, gdy mocno napieramy na języki butów piszczelami tak, jak byśmy chcieli zrobić przewrót wprzód z nartami, bądź stanąć na palcach stóp, podczas gdy buty stoją płasko na podłożu. W ekstremalnych momentach wychylenia tej pozycji, tyły nart uniosą się w górę. - zrównoważona – fachowa nazwa na „stój prosto“ – czyli stań tak, byś stał na całych stopach. - odchylona – pozycja, gdy maksymalnie odchylamy się do tyłu tak, jak byśmy chcieli zrobić przewrót w tył z nartami. Przy maksymalnych odchyleniach tej pozycji narciarskiej przody nart uniosą się w górę. Poszerzenie sylwetki: termin odnoszący się do szerszego ustawienia nóg, czasem używany również do Poszerzenia klatki piersiowej: wyprostowania się, czy odsunięcia rąk z kijkami bardziej na boki. Pozycja wynikające z położenia środka ciężkości w płaszczyźnie strzałkowej: - zrównoważona – rzut środka ciężkości na płaszczyznę nart przechodzi przez środek stóp, - wychylona – przesunięty do przodu, - odchylona – przesunięty do tyłu, Pozycje wynikające z ustawienia nart: - płużna – tyły rozstawione, dzioby razem, - pół płużna – tył jednej z nart odstawiony w stosunku do kierunku jazdy, dzioby razem, - nożycowa – dziób jednej z nart jest odstawiony w stosunku do toru jazdy, - równoległa – wąska, poszerzona (narty rozstawione na szerokości bioder), - szeroka – szeroki rozstaw nart. Pozycja podstawowa: jednocześnie zrównoważona, pośrednia i poszerzona. Wzrok skierowany przed siebie, ręce nieznacznie wysunięte przed siebie lekko rozszerzone, dłonie na wysokości bioder, nadgarstki tworzą przedłużenie ramion, kijki trzymane równolegle względem siebie grotami nad śniegiem i zwrócone do tyłu. Przeciążenie: znane również jako zwiększenie nacisku – zawsze towarzyszy każdemu odciążeniu nart. W zależności od odciążenia, przeciążenie występuje po lub przed odciążeniem. Pojawia się przy gwałtownym ruchu w górę lub dół, przyciskając mocniej narty do podłoża. Radius: fabryczny promień skrętu. Ratrak: pojazd gąsienicowy służący do przygotowania stoku do zjazdów. Rodzaje nart: różne określenia np: Race (Slalom Gigant+ Race Carve), Slalom Top, Slalom Performance, Skiercross, Allround, Lady & Lady sport, Open, All Mountain, Freeride. Rotacja: Obrotowy ruch ciała lub części ciała zgodny z obrotem nart. Skubis: lokalna sieć autobusów łącząca poszczególne miejscowości i stacje narciarskie w danym regionie. Skibusy są przeważnie bezpłatne dla posiadaczy karnetu narciarskiego. W większych kurortach narciarskich skibusy kursują również w obrębie miejscowości. Skipass: karnet narciarski, najczęściej w formie plastikowej karty magnetycznej, umożliwiający poruszanie się po trasach narciarskich danego regionu. Najczęściej przy wydawaniu skipassu pobierana jest kaucja zwrotna 2-5 EUR. Skręt: skręt z pługu, skręt z półpługu, skręt dostokowy, skręt równoległy NW, skręt równoległy cięty, skręt równoległy o małym promieniu (śmig). Snowpark: utworzony dla narciarzy freeride’owych i snowboardzistów teren ze skoczniami i innymi elementami do wykonywania ewolucji sportowych. Szkółka narciarska: kursy narciarskie i snowboardowe prowadzone przez lokalnych instruktorów na każdym poziomie zaawansowania. W przypadku kursów dla dzieci dolną granicą wieku są najczęściej 3-4 lata. Śnieg, gatunki: puch śnieżny, puch zsiadły, gips przewiany, gips zbity, szreń, lodoszrfeń, śnieg mokry, śnieg ziarnisty, firn. Trasy FIS: trasy narciarskie z homologacją Międzynarodowej Federacji Narciarskiej, na których odbywają się zawody narciarskie. Ślad: który zostawiają, wynik sposobu prowadzenia nart - cięty - w każdym punkcie skrętu ugięcie nart odpowiada łukowi, po którym sie poruszają. Na sniegu pozostaje tylko ślad krawędzi. - ślizgowy - dzioby nart zakreślają krzywiznę o mniejszym promieniu niż tyły. - hamujący - dzioby nart zakreślają krzywiznę o wyraźnie mniejszym promieniu niż tyły nart. Śmig: seria rytmicznych, krótkich skrętów. Sztywność wzdłużna: określa twardość, inaczej flex, miękkie narty zalecane są dla początkujących z uwagi na łatwiejsze wprowadzanie ich w skręt, narty twarde wymagają użycia większej siły. Sztywność poprzeczna, torsion: jest to odporność na skręcanie przedniej lub tylnej części nart podczas jazdy na krawędziach, duża sztywność nart powoduje, że narty trzymają na całej długości. Taliowanie: wymiary, szerokości wraz z długością wpływają na promień skrętu, określa różnicę pomiędzy szerokością na dziobie pod punktem montażowym i na piętce, taliowanie w połączeniu z długością narty decyduje o promieniu skrętu. Trasy niebieskie: łatwiejsze trasy dla początkujących i średniozaawansowanych narciarzy i snowboardzistów Trasy czerwone: trudniejsze trasy dla średniozaawansowanych i zaawansowanych Trasy czarne: trudne i strome trasy wymagające dużych umiejętności zjazdowych Układ dostokowy: pozycja narciarza w jeździe w skos stoku, w ześlizgu lub w staniu na stoku, w której pochylenie nóg do stoku jest równoważone odchyleniem tułowia od stoku. Większa część ciężaru ciała spoczywa na narcie dolnej. Układ dostokowy - przy mniejszych prędkościach to pług, ześlizg. Układ dośrodkowy: - w pozycji równoległej zrekompensowanie działającej na narciarza w skręcie siły odśrodkowej poprzez pochylenie nóg (kolan i bioder) do środka skrętu. - w pozycji kątowej ma na celu zwiększenie zakrawędziowania narty zewnętrznej, która po jej obciążeniu zaczyna skręcać. Wyciągi narciarskie: - orczyk - najprostszy rodzaj wyciągu w formie kotwicy lub talerzyka, stosowany na krótkich odcinkach i nisko nachylonych zboczach, często przy trasach dla początkujących narciarzy. - krzesło/kanapa- wyciągi narciarskie od 1- do 8 osób, umożliwiające wygodny przejazd. Nowoczesne stacje narciarskie posiadają dodatkowe zabezpieczenia przed wiatrem i śniegiem. - gondola- wyciąg w formie kabiny z miejscami siedzącymi lub stojącymi, umożliwiający jednoczesny transport większej ilości osób (najczęściej 6 i więcej). Wiązania: element, za pomocą którego przytwierdza się buty do nart. Ześlizg: poruszanie się na nartach bokiem wykorzystując odwodzenie (od stoku) i przywodzenie (do stoku) kolan w celu kontroli prędkości, aż do zatrzymania. Z a w o d y n a r c i a r s k i e: Slalom: to konkurencja techniczna, a długość trasy jest stosunkowo mała - wśród panów różnica wzniesień między startem a metą waha się od 180 do 220 m, a wśród pań w granicach 140-200 m. Cała konkurencja polega na przemieszczaniu się zawodników między tyczkami - na przemian czerwonymi i niebieskimi. Każda bramka składa się z dwóch tyczek w odległości od 4 do 6 metrów. Rozgrywane są dwa przejazdy, a w każdym ustawienie tyczek jest nieco inne. Łączny czas obu przejazdów decyduje o końcowej klasyfikacji. Slalom gigant: jest to kolejna konkurencja techniczna, rozgrywana na dłuższej trasie. Różnica poziomów między startem a metą wynosi 250-450 m w konkurencji męskiej i 250-400 w żeńskiej. Bramki w tej konkurencji składają się z 2-4 tyczek slalomowych i 2 flag. Szerokość każdej bramki wynosi od 4 do 8 m, o końcowym wyniku decyduje łączny czas dwóch przejazdów na tej samej trasie, lecz z innym ustawieniem tyczek. Zjazd: jest to najszybsza konkurencja, w której narciarze mogą osiągać nawet 130 km/h, a w ekstremalnych wypadkach nawet 150 km/h. Bramki składają się z 2-4 tyczek i dwóch flag. Często dodatkowo boki trasy są oznaczone kolorem niebieskim. Różnica poziomów wynosi 800 - 1100 m w męskiej odmianie i 500-800 m dla pań. Początek trasy jest zazwyczaj dość prosty i służy nabraniu prędkości. Dopiero kolejne jej etapy dostarczają utrudnień. Zwycięzcą zostaje zawodnik z najlepszym czasem ukończenia jedynego przejazdu, przed zawodami odbywa się obowiązkowy trening. Super gigant: stanowi drugą z konkurencji szybkościowych. Różnica poziomów waha się w granicach 500-650 i 400-600 metrów odpowiednio dla panów i pań. Zawody składają się z jednego przejazdu. Bramki wyglądają podobnie jak w zjeździe, a trasa jest również oznaczona niebieskim kolorem. Nie ma obowiązkowego treningu. Jest natomiast obowiązek dokładnego zapoznania się z trasą. Kombinacja: jest to konkurencja wszechstronna polegająca na połączeniu zjazdu i slalomu. Konkurencje rozgrywa się zazwyczaj w różnych dniach, a wygrywa zawodnik z najlepszym łącznym czasem, przy czym również w tym przypadku slalom składa się z dwóch przejazdów. Super kombinacja: kolejna z konkurencji wszechstronnych. Podobna bardzo do kombinacji. W tym przypadku rozgrywa się jednak tylko jeden przejazd slalomu, a zjazd może być zastąpiony super gigantem. Cała konkurencja odbywa się jednego dnia. Przepisy FIS dopuszczają również inne kombinacje składające się z dwóch podobnych lub zupełnie innych konkurencji. Czasem ich liczba może wzrosnąć nawet do czterech. DEKALOG NARCIARSKI wg. reguł MIĘDZYNARODOWEJ FEDERACJI NARCIARSKIEJ: 1. Wzgląd na inne osoby. Każdy narciarz i snowboarder powinien zachować się w taki sposób, aby nie zagrażać nikomu innemu i nie spowodować żadnej szkody. 2. Panowanie nad szybkością i sposobem jazdy. Każdy narciarz lub snowboarder musi zjeżdżać z szybkością dopasowaną do swych umiejętności, rodzaju i stanu trasy, warunków atmosferycznych oraz natężenia ruchu. 3. Wybór toru jazdy. Narciarz lub snowboarder znajdujący się powyżej na stoku musi wybrać taki tor jazdy, aby uniknąć wszelkiej możliwości zderzenia z narciarzem znajdującym się poniżej na stoku. 4. Wyprzedzanie. Wyprzedzać można i z góry i z dołu, z prawej i z lewej strony, ale tylko w takiej odległości, która zapewni wyprzedzanemu narciarzowi wystarczającą przestrzeń dla wszelkich manewrów. 5. Wjazd i ruszanie z miejsca. Narciarz , który wjeżdża na drogę zjazdu, lub po zatrzymaniu chce znowu ruszyć ma obowiązek sprawdzić patrząc w górę, i w dół stoku, czy może to uczynić bez zagrożenia dla siebie i innych. 6. Zatrzymanie się. Narciarz tylko w razie absolutnej konieczności może zatrzymać się w miejscach zwężeń i złej widoczności. Po upadku narciarz musi usunąć się z toru jazdy możliwie jak najszybciej. 7. Podchodzenie i schodzenie. Narciarz musi podchodzić lub schodzić wyłącznie skrajem trasy, a w razie złej widoczności powinien zejść z trasy. 8. Stosowanie się do znaków i sygnalizacji. Każdy narciarz winien stosować się do znaków narciarskich i oznaczeń tras. 9. Zachowanie się w razie wypadku. W razie wypadku każdy narciarz ma obowiązek niesienia pomocy. 10. Obowiązek ujawnienia tożsamości. W razie wypadku, każdy narciarz (zarówno świadek jak i uczestnik) ma obowiązek podania swych danych osobowych.